حافظ3

کامم ازتلخیّ غم چون زهرگشت

                                               بانگ نوش شادخـواران يـادباد

گر چـــه ياران فارغند از ياد من

                                               از من ايشان را هـزاران يادبـاد

مبتــلا گشتــم درين بنــد وبــلا

                                              کوشش آن حقــگزاران يـادباد

گرچه صدرودست درچشمم مدام

                                               زنــده رود بـاغ کاران ياد باد

راز حافظ بعد از اين نا گفته مـاند

                                               ای دريغــا راز داران يـاد بـاد

 

  دست از طلب ندارم تا کام من بر آيد

                                                  ياتن رسد بجانان يا جان زتن بر آيد

بگشای تربتــم را  بعد از  وفــات  وبنگر

                                                 کز آتش درونم دود از کفــن برآيد

  بنمای رخ که خلقی واله شوندوحيران

                                                  بگشای لب که فريادازمرد وزن برآيد

جان برلبست وحسرت دردل که ازلبانش

                                                  نگرفته هيچ کامی جان ازبدن برآيد

از حسرت دهــانش آمد بتنگ جانــم

                                                     خودکام تنگدستان کی زان دهن بر آيد

گويند ذکر خيرش در خيل عشقبــازان

                                                  هرجا که نام حافظ در انجمن بر آيد    

               

 

درد عشقی کشيده ام که مپرس

                                                 زهر هجری چشيده ام که مپـرس 

گشته ام در جهان آخــر کــار

                                                    دلبـــری برگزيده ام که مپـرس

آنچنان در هوای خـاک درش

                                                  ميـرود  آب ديده ام که مپـرس

من بگوش خودازدهانش دوش

                                                  سخنانی شنيـــده ام که مپـرس

سوی من لب چه ميگزی که مگوی

                                                 لب لعلی گزيـده ام  که مپــرس

بی تــو کلبة گدايی خــويش

                                                 رنجهايی کشيـده ام که  مپــرس

 همچوحافظ غريب درره عشق 

                                                 بمقامی  رسيــده ام که  مپــرس

  

 

 

 آن سيه چرده که شيريـنی عالـم با اوســـت

                                    چشم ميگون لب خـندان دل خـرم با اوسـت

گر چـه شــيرين دهنــان پادشــهاننــد ولـی

                                    او سليــمـان زمانســت که خـاتـم با اوسـت

خال مشـکين که بر آن عارض گندم گونسـت

                                    ســرّ آن دانــه که شــد رهزن آدم با اوست

با که اين نکــته توان گفت که آن سنگين دل

                                   کشــت ما را ودم عيســی مريــم بـا  اوسـت

دلبــرم عزم سفـــر کرد خــــدا را يـــاران

                                    چکنم با دل مجــروح کـه مرهــم با اوسـت

روی خوبسـت وکمــال هنـــر ودامن پـاک

                                    لاجــرم همت پــاکان دو عالــم بــا اوست

حــــافظ  از  معتقـدانست گرامــــی  دارش

                                    زانــکه بخشــايش بس روح مکرم بــا اوست          

 

 

 

 

عيــب رندان مــکن ای زاهد پاکيزه سرشـت

 

                                   که گنـــاه دگــران بر تو نخـــواهد نـوشت

 

من اگر نيــکم اگــر  بــد تو برو خود را باش

 

                                    هر کســی آن درود عاقبـت کار کــه کشت

 

همه کس طالــب يارند چه هشــياروچه مست

 

 همه جا خانة عشقست چـه مسجد چـه کنشت

 

سر  تســـليم  مـن و خشـــت در  ميــکده ها

 

                                    مدعی گر نکند فهم سخــن گو ســر وحشت

 

نا امــيدم  مـــکن  از  ســـابقة  لطـــف ازل

 

                                        توپس پرده چه دانی که چه خوبست وکه زشت

 

نه مـــن  از پــردة  تقــوی  بدر  افــتادم و بــس

 

                                        پــدرم  نيــز  بهشــت  ابـد  از  دســـت  بهشـت

 

حـــافظ  روز  ازل  گــر  بــکف  آری  جــــامی

 

                                         يکــسر از کـوی  خـرابات  بـرندت  بــه  بهشـت   

 روز وصــل دوستداران يـاد بـاد                 

                                               ياد باد آن روز گــاران يـادباد

حافظ

 

 

 

بسم الله الرحمن الرحيم

 

تهيه کننده:

                اشکان راهی

 

                    کلاس 2/  ' 1اتاق 310

 

شعر از :

        حافظ شيرازی

 

دبيرستان دکتر هشترودی

 

 

                               14بهمن ماه 1385

 

 

 

ساقيــا برخيز و در ده جــــام              خاک بر ســرکن غم ايـام را

 

ساغـــر می بر افکن نه تا ز بـر               برکشم اين دلق ازرق فـام را

 

گر چه بـد ناميست نزد عاقلان               ما نميخواهيم ننگ و نـــام را

 

باده درده چند ازين باد غرور               خاک بر سر نفس نا فرجـام را

 

دود  اه  سينة  نــالان  مــن               سوخت اين افسردگان خام را

 

محـرم راز دل شيـدای  خود               کس نمی بينم زخاص وعام را

 

 با دلارامی مراخاطر خوشست               کن دلم يکباره بـــرد آرام را

 

ننگرد بسرو انــــدر چمـــن               هرکه ديدآن سروسيم اندام را 

 

صبرکن حافظ بسختی روزوشب                 عاقبت روزی بيــــايی کام را